Gen przeciętności i 3 proste kroki żeby zaprzyjaźnić się z wątpliwościami

fot. http://​www​.flickr​.com/​p​h​o​t​o​s​/​j​o​x​1​9​89/

Zasta­na­wiam się cza­sem jakby to było wie­rzyć w sie­bie, nie mieć co do sie­bie żadnych wąt­pli­wo­ści. Abstrakcja.

Znani akto­rzy, świetni spor­towcy, biz­nes­meni — wszy­scy oni wydają się mieć jakieś lep­sze geny, nad­zwy­czajne talenty, szczę­ście, pew­ność sie­bie i kto wie co jesz­cze. Ale to wszystko złu­dze­nie, na szczęście.

Każdy z nas miewa wąt­pli­wo­ści — z różną czę­sto­tli­wo­ścią, na róż­nych eta­pach życia, każdy z innym nasi­le­niem. Dobra wia­do­mość jest taka, że da się z nimi zaprzyjaźnić.

Jak? Wystar­czą 3 pro­ste kroki (ta, a świstak siedzi…).

Ścieżki, na które nigdy nie weszliśmy

fot. http://​www​.flickr​.com/​p​h​o​t​o​s​/​t​a​m​aki

Muszę się do cze­goś przyznać. Nie wyru­szy­łem w drogę; w nie­jedną zresztą, ale tym razem nie wyru­szy­łem w nią bar­dzo świadomie.

Dziwne uczu­cie; nie­przy­jemne - jakoś ściska w gar­dle nawet; gene­ral­nie nie polecam.

Krótka roz­prawa o tym, dla­czego rze­czy, któ­rych nie zro­bi­li­śmy bolą bar­dziej niż porażki.

Skrajnie niepraktycznie o minimaliźmie

fot. flickr​.com/​p​h​o​t​o​s​/​l​e​n​c​i​o​ni/

Uwiel­biam pro­ste rze­czy.

Przy­po­mi­nam sobie o tym cza­sem. Na przy­kład wtedy gdy otwie­ram skromny, sys­te­mowy notat­nik, gdy powoli zapa­rzam her­batę, gdy patrzę na myją­cego się kota.

Takich rze­czy i sytu­acji każdy z nas zapewne miewa wię­cej, tylko giną one w szu­mie, któ­rego, nazbyt czę­sto, sami jeste­śmy kompozytorami.

Potrze­bu­jemy mini­ma­li­zmu.

Co Scorpionsi wiedzą o motywacji, a inaczej aki nem dolgozik, ne is egyék

fot. http://​flickr​.com/​p​h​o​t​o​s​/​t​h​e​l​e​e​t​g​e​eks

Zasta­na­wiam się czy można napi­sać coś w tema­cie celów i moty­wa­cji, co jesz­cze nie zostało napi­sane, albo cho­ciaż skre­ślić kilka słów tak nor­mal­nie, bez pom­pa­tycz­nego psy­cho­lo­gi­zo­wa­nia i pre­ten­sjo­nal­nego tonu.

Nie wiem. Wiem tylko, że muszę przy­ci­snąć przy­cisk “publi­kuj” w panelu word­pressa przy­naj­mniej raz na 3 tygo­dnie; no to przyciskam.

A co do dzi­wacz­nego tytułu…

Z klubów nocnych Manhattanu do wybrzeży Afryki — inspirująca historia Scott’a Harrison’a

Scott Har­ri­son. Fot. http://​www​.flickr​.com/​p​h​o​t​o​s​/​s​i​l​i​c​o​n​p​r​a​i​r​i​e​n​e​ws/

W Libe­rii spo­tka­łem ludzi, któ­rzy żyją za mniej niż $365 rocz­nie — to tyle ile zda­rzało mi się wyda­wać na butelkę wódki Grey Goose, w pre­sti­żo­wym klu­bie noc­nym. Przed napiwkiem.

Przez lata zaj­mo­wał się pro­mo­wa­niem naj­bar­dziej eks­klu­zyw­nych imprez i klu­bów noc­nych Nowego Jorku. Miesz­kał w luk­su­so­wym apar­ta­men­cie, pro­wa­dził BMW, bywał w naj­droż­szych loka­lach, nie stro­nił od alko­holu i nar­ko­ty­ków. Jak sam twier­dzi, był ducho­wym ban­kru­tem, ego­istą i bar­dzo nie­szczę­śli­wym czło­wie­kiem. Potrze­bo­wał zmiany — i ta zmiana przy­szła. Nie wie­dział jesz­cze wtedy, że jego życie wywróci się do góry nogami…