Skrajnie niepraktycznie o minimaliźmie

fot. flickr​.com/​p​h​o​t​o​s​/​l​e​n​c​i​o​ni/

Uwiel­biam pro­ste rze­czy.

Przy­po­mi­nam sobie o tym cza­sem. Na przy­kład wtedy gdy otwie­ram skromny, sys­te­mowy notat­nik, gdy powoli zapa­rzam her­batę, gdy patrzę na myją­cego się kota.

Takich rze­czy i sytu­acji każdy z nas zapewne miewa wię­cej, tylko giną one w szu­mie, któ­rego, nazbyt czę­sto, sami jeste­śmy kompozytorami.

Potrze­bu­jemy mini­ma­li­zmu.

Nie jako stylu życia; nie tego mini­ma­li­zmu, który defi­nio­wany jest ilo­ścią posia­da­nych rzeczy.

Cho­ciaż, gdyby spoj­rzeć na to z czy­sto prak­tycz­nego punktu widze­nia, to to jest ważne; co ja mówię — to jest cho­ler­nie ważne.

To tro­chę tak jak z tym duchem i cia­łem; jak to mówią? w zdro­wym ciele…coś w tym klimacie.

Nigdy czyn­niki zewnętrzne nie pozo­stają bez wpływu na to co dzieje się wewnątrz, i odwrotnie.

Ale o tych czyn­ni­kach zewnętrz­nych już pisa­łem, i nie tylko ja zresztą.

Surowy mini­ma­lizm w kom­for­to­wym wydaniu

Od czasu do czasu potrze­bu­jemy cze­goś bar­dziej rady­kal­nego — suro­wego minimalizmu.

Co to jest? Cza­sami wystar­czy zapy­tać wujka Google, ale w tym przy­padku odpo­wiedź może nas skie­ro­wać na nieco inne tory. Z tema­tem co prawda zwią­zane, ale to nie ten tekst.

Spraw­dza­jąc kilka pierw­szych wyni­ków, już pra­wie wpa­dłem w samo­za­chwyt, że wymy­śli­łem ten ter­min w kon­tek­ście stylu życia (jak widać w świe­cie aran­ża­cji wnętrz to żadna nowość), ale druga strona, i…

Zen swą naj­bar­dziej roz­wi­niętą formę uzy­skał w Chi­nach (VII w. n. e.), prze­ni­ka­jąc następ­nie do kul­tur Korei, Wiet­namu i Japo­nii. Pod­sta­wowe, cha­rak­te­ry­styczne cechy nurtu zen to surowy mini­ma­lizm, prostota,paradoks, sztuka kon­tem­pla­cji Pustki, czy­stość form, hoł­do­wa­nie prak­tycz­nej mądro­ści codzien­nych aktyw­no­ści, które mają być wyko­ny­wane w sta­nie peł­nego nimi zaab­sor­bo­wa­nia, zapo­mi­na­jąc o indy­wi­du­al­nym ego,trwając w sta­nie medytacji.

źródło: etiu​da​fi​lo​zo​ficzna​.pl

… jak to czę­sto bywa, moje zapędy do bycia ‘słow­nym wyna­lazcą’ są szybko wery­fi­ko­wane (bar­dzo dobrze, bo jak to ze wszyst­kimi zapę­dami: szybki wjazd na górę i…no właśnie).

Sztuka kon­tem­pla­cji pustki — czy to nie brzmi nazbyt skom­pli­ko­wa­nie? Na pewno nie jest to poję­cie na pro­sty męski rozum (przy­naj­mniej mój), ale coś w tym jest.

Kie­dyś silił­bym się na róż­nego rodzaju roz­wa­ża­nia filozoficzno-​psychologiczne, ale nie dziś — to już nie ja; dziś zde­cy­do­wa­nie wolę twardo stą­pać po ziemi.

Więc żeby było jakoś pro­sto i prak­tycz­nie o tej pustce: cza­sem trzeba z nią żyć, a nie dajemy sobie szansy.

Szum infor­ma­cyjny, kolo­rowa, migocząco-​błyszcząca roz­rywka, nad­miar obo­wiąz­ków, kolejny gadżet do kupie­nia, książka do prze­czy­ta­nia, serial do obej­rze­nia — to wszystko bywa ucieczką.

Ucie­kamy od rze­czy waż­nych; ucie­kamy na co dzień.

Mnie też zda­rza się ucie­kać, ale do czasu. Jak się czło­wiek znaj­dzie kilka tysięcy kilo­me­trów od domu, w zupeł­nie obcym kraju, nie­kiedy tam żyjąc, kiedy indziej jedy­nie z ple­ca­kiem i adre­sem hostelu na kartce, to się nagle oka­zuje, że jakoś tak smutno i samot­nie; i jakaś pustka, któ­rej sie­cią i tele­wi­zją się nie zapełni (teo­re­tycz­nie można by, ale chyba nie o to chodzi).

Cza­sami tej pustki trzeba po pro­stu dotknąć; cza­sami musi być surowo.

A ten surowy mini­ma­lizm w kom­for­to­wym wyda­niu? Takie rze­czy to jed­nak tylko w E… tzn w świe­cie aran­ża­cji wnętrz.

When you get what you want, but not what you need

Ten frag­ment tek­stu jed­nego z utwo­rów Cold­play tra­fia w sedno.

Czę­sto dosta­jemy to czego chcemy, ale już znacz­nie rza­dziej oka­zuje się to tym, czego na prawdę potrzebowaliśmy.

Nie zawsze potra­fimy to odróż­nić. I tu z pomocą przy­cho­dzi mini­ma­lizm. W tym kon­tek­ście polega on na cią­głym przy­kła­da­niu do sie­bie tych dwóch rze­czy i odrzu­ca­niu tego co nam zostaje.

Sztuka nie­ła­twa.

Umysł jest sprytny; potrafi nie­źle oszu­ki­wać (sam sie­bie, co cie­kawe). I tak wszystko to czego chcemy będzie się nam wyda­wało czymś czego potrze­bu­jemy, za to nie wszystko czego potrze­bu­jemy będzie wyglą­dało jak coś czego byśmy chcieli.

Czy tylko ja się zamotałem? W każ­dym razie…ważna rzecz.

Mini­ma­lizm jako sztuka odrzucania

Tym jest dla mnie mini­ma­lizm i po to jest.

Wyczysz­cze­nie swo­jego świata z szumu i nie­po­trzeb­nych rze­czy to dobry początek. Początek drogi, albo ścieżki (tak żeby bar­dziej paso­wało do nazwy bloga ); do sie­bie, do fun­da­men­tów, do tego co rze­czy­wi­ście istotne.

To wszystko czę­sto przy­kry­wamy co raz to nowymi war­stwami : tym czego chcemy i tym co dosta­jemy; tym co gło­śne, kolo­rowe i przyjemne.

Roz­my­wamy esen­cję.

Mini­ma­lizm to sztuka odrzucania; tego co zbędne, tego co się do nas przy­le­pia. To takie narzę­dzie — bar­dzo przydatne.

Bo wszystko co nie pomaga — prze­szka­dza, a wszystko co nie­istotne — prze­sła­nia to co ważne.

Cały para­doks polega na tym, że nawet tego nie zauważamy.

Odrzu­caj. Ile się da i co się da.

Pozbądź się tego co prze­szka­dza i nie dokła­daj więcej.

Zostaw to co ważne.

Wyeli­mi­nuj fizyczny bała­gan. A co waż­niej­sze, wyeli­mi­nuj bała­gan duchowy.

- D.H. Mondfleur

A czym dla Cie­bie jest mini­ma­lizm? Czy to tylko moda, styl życia, coś więcej?